Albeni

Albeni

Kendini mutsuz hissettiği zamanlarda sığındığı yerdeydi…

Denizi yüksekten gören, yemyeşil ağaçlarla çevrilmiş, ana kucağı gibi bir yerdi sığınağı.

Bugün iş arkadaşının düğün davetiyesini almıştı. Hem sevinmiş hem herkesin teker teker evlenme haberlerini aldıkça yalnızlığını hatırlamıştı.

Üniversiteyi bitir, iyi bir işe gir, mesleğinde yüksel, biraz birikim yap derken kırklı yaşlarının ortalarına gelmişti Aysel. 

Evliliği sürekli ertelemişti ama arkadaşının dediği gibi erteleye erteleye büyük bir problem haline gelmişti.  

Evlilik onu hem korkutuyor hem de içten içe heyecanlandırıyordu. 

Korkuyordu çünkü bu yaşa kadar kendine göre bir düzen oluşturmuştu. Yaşam şekli kemikleşmişti artık. Başka birisi ile ortak bir yaşam kurabilir miydi, bilemiyordu.  

Ergenlik zamanlarında hayalleri, gerçekleştirmek istediği hedefleri vardı. Neredeyse hepsine ulaşmıştı. Keşke o zamanlar "Evli, mutlu, çocuklu olmak” da hedeflerimde olsaydı diye düşünüp kendi kendine güldü. 

Çok fazla şey değil, ortak fikirleri olan bir eşi olsun istiyordu. Başını omzuna yaslayabileceği, güvenebileceği biri... 

Beraber tatile gitmek, sohbet etmek, arkadaş ziyaretleri yapmak gibi çok temel istekleri vardı. Hayat paylaşınca güzel değil miydi? Kim yalnız olmak için yaratılmıştı ki?

Seda, her konuda güvendiği bir arkadaşıydı Aysel’in. İlginç bir şey söylemişti;

“Albenilerini arttırmalısın…” 

Hiç ‘Albenili olayım…’ diye düşünmemişti şimdiye kadar ama şimdi düşününce albenili miydi, bilememişti.

Sahi ne demekti albeni?

Seda’yı aradı ve kahve için söz aldı. 

Gülücükler saçarak geliyordu Seda. 

Bu konuyu ondan dinlemeyi belki de bu yüzden istemişti. 

Seda hem ailesinde hem iş hayatında hem sosyal ortamında albenisi olan, yanında olmaktan mutlu olunan birisiydi.

Gelir gelmez Aysel’in gülümsemesinin ardına gizlenmiş burukluğu gördü. Belli ki bunalmıştı Aysel ve bir çözüm arıyordu.

Birinde problem, diğerinde çözüm… İki arkadaş o kahvenin tadını yıllar boyu hiç unutmadı…

Sahi neydi albeni?

Nasıl kazanılırdı?

Çekicilik sadece somut imkânlarla sağlanabilecek bir şey miydi?

İnsan soyut marifetlerini geliştirmeden albeni sahibi olamıyordu. 

Güzel bir göz zamanla sıradanlaşırdı ama güzel bakan, içi gülen gözler hep sıra dışı kalırdı. Her zaman özlenir, yanında olunmak istenirdi. 

Tebessüm zamansız bir albeniydi. 

Hele ki canlı bir kadının yüzüne kondurulduysa…

Erkeğin pazulardaki kas ilk anda ilgi çeker ancak o güç bir kadının hayatına koruma, destek olma olarak dönmüyorsa zamanla çekiciliğini kaybederdi. 

Pazusu olmayan ama hayatına koruma, güven getiren omuz daha albenili gelirdi insana. Hangi kadın evleneceği zaman omzunu yaslayabileceği güçte bir erkek istemezdi ki…

Her insan hayatında eksik olan yanını tamamlayacak birini ister. Fakat insan kendi fiziksel, duygusal ihtiyaçlarına odaklandıkça bencilleşir ve bencillik üzerine bağ kurulmaz. Eninde sonunda o bağ kopar.

Kendi ihtiyaçlarının öncesinde karşıdakinin ihtiyaçlarına odaklanması albeninin giriş kapısıdır…

Faydayı güzel sunan,

Kolaylaştıran,

Teşekkürü ve tebessümü bol olanı kim hayatında istemez, hangi insana bu özellikler bir çekicilik katmazdı ki…

İnsanın en son düşünmesi gereken yer ise kendi ihtiyaçlarıydı, çünkü insan ihtiyaç gördükçe ihtiyacı görülmeye başlayacaktı.

İnsanlar kendi faydalarına olan kişileri kaybetmek istemez, hayatlarından çıkmaması için ellerinden geleni yaparlar. Böylelikle bir sinerji başlar birlikteliklerde. 

Böylece bağlar sıkılaşır ve ilişkilerde dönüşüm başlar.

Deneyimsel Tasarım Öğretisi, İlişkide Ustalık Eğitiminde;

İletişim ve ilişki nedir, 

Nasıl bağ kurulur, aile olunur,

İnsanda olması gereken albeniler ve olmaması gereken iticilikler nelerdir, detaylı olarak anlatılmaktadır…

***

İnsanoğlu var olduğundan bu yana amacı hiç değişmemiştir. Mutlu başarılı olmak ve iyi ilişkiler kurmak. 

Deneyimsel Tasarım Öğretisi de insanın amacını amaç edinmiştir. "Kim Kimdir", "İlişkilerde Ustalık" ve "Başarı Psikolojisi" programlarında sunduğu stratejilerle insanların dününden daha başarılı, daha mutlu ve daha marifetli olmalarına destek olur. 

"Her ilim sahibinin üstünde daha iyi bilen biri vardır."

***