Deneyimsel Öğreti ve İnsan Tanıma

Varlığına Teşekkür Ederim İnsan canı sıkılır da kendi kendine kalmak ister, Kabuğuna çekilip kendini dinler. İç dünyasındadır, dışarıya sessizleşir… Biri var ki; arar, ses eder, seni kalpten sever, “Hayırdır sen niye sessizleştin, iyi misin?” der. Biraz kendini düşürdüğünde hisseder,  Ağlamaklı olursun, dolu dolu olur gözler, İçinde dolup taşmış dökülüverir sözler. O ise sözlerine bakıp gözlerini dinler, Bazen uyarır, bazen rahatlatır, bazen silkeler. İnsan sevinir de sevincini paylaşayım ister, Birileri kıskanır, birileri çekemez…  Ama birileri var ki iyilik halini samimiyet le bekler, Senin mutluluğunu kendi mutluluğuna pay eder. İyiliğini namazında dualarına ekler,  Senin hayrını kendi hayrı görür, belli eder.  Yapıp ettiklerine en yakından şahitlik eder,  En yakınındakilerden daha çok destekler,  Desteği öyle şifa olur ki eksik kalır teşekkürler… İnsan geçip gider de şu dünyadan, anlaşılmak ister. Anlaşırken, anlatırken, anlarken bir yoldaş, En iyi an...

“İyi” Kime Denir? Nasıl hissediyoruz kendimizi? Âdettendir “iyiyiz” demek… Sahiden de iyi miyiz?  Ne demek ki “ iyi ”?  Bir şeyi doğru yapmak, iyi olmak için yeterli mi? Peki gerçekte kimdir “iyi”?  Kim, ne yapınca “iyi” deriz? Uyuyan çocuğunun üstünü örten bir baba iyi midir?  Yemeğe burun kıvıran çocuğuna tost yapan anne?  Ağlayan torununu kucaklayan bir nine?  Korkmasın diye torunu, köpekleri kovalayan bir dede? Hangisi daha fedakâr ? Daha kahraman? İnsan diğer yaratılanlardan farklı…  Peki, onu farklı yapan ne? Hangi güvercin yavrusunu aç bırakmış?  Hangi tavuk kendini siper etmemiş civcivlerine?  Hangi anne kedi duyarsız kalmış yavrularının çağrısına?  Hangi biri kanatları arasına alıp korumamış kendinden dünyaya gelenleri? Meğer ebeveynlik diğer canlıların doğasında da varmış…  Zarardan koruma, canı pahasına kendini siper etme… Kendinden olanı koruyup kollamak doğanın bir kanunu. Peki o zaman insanı iyi yapan ne? Bir kediden a...