Deneyimsel Öğreti ve İnsan Tanıma

Çeyiz Hazırlığı Ne muhteşem bir aydı… Uçakta anons yaparak evlilik teklifi, haberlere konu olmalar, tebrik telefonları…  Onlarca can yakan ilişkiden sonra hayatını birisiyle birleştirmeye karar vermişti Bahar…  Hakan’la neredeyse iki senedir aynı yerde çalışıyorlardı. Arkadaşlıkları kısa sürede yerini farklı duygulara bırakmış ve üç ay önce ikisi de duygularını açığa çıkarmıştı…  Artık yaş da ilerliyordu, fazla beklemenin anlamı yoktu…  Hakan’a dair zihninde hala soru işaretleri olsa da evlenme isteği çok ağır basıyordu.  O dillere destan evlilik teklifi karşısında da bir çırpıda “Eveeet!” deyivermişti.  İş seyahati dönüşünde yolda düğün planlamaları yapılmaya başlandı…  Her şey çok hızlı gidiyordu, henüz ailelerin bile haberi olmamıştı kararlarından.  Bir sonraki yaz olarak düğün tarihini belirlediler…  On iki ay vardı, birikim yapıp ancak masrafların altından kalkabilmeli için… Bahar ve Hakan kararlarını ailelere de açıkladılar.  İste...

Albeni Kendini mutsuz hissettiği zamanlarda sığındığı yerdeydi… Denizi yüksekten gören, yemyeşil ağaçlarla çevrilmiş, ana kucağı gibi bir yerdi sığınağı. Bugün iş arkadaşının düğün davetiyesini almıştı. Hem sevinmiş hem herkesin teker teker evlenme haberlerini aldıkça yalnızlığını hatırlamıştı. Üniversiteyi bitir, iyi bir işe gir, mesleğinde yüksel, biraz birikim yap derken kırklı yaşlarının ortalarına gelmişti Aysel.  Evliliği sürekli ertelemişti ama arkadaşının dediği gibi erteleye erteleye büyük bir problem haline gelmişti.   Evlilik onu hem korkutuyor hem de içten içe heyecanlandırıyordu.  Korkuyordu çünkü bu yaşa kadar kendine göre bir düzen oluşturmuştu. Yaşam şekli kemikleşmişti artık. Başka birisi ile ortak bir yaşam kurabilir miydi, bilemiyordu.   Ergenlik zamanlarında hayalleri, gerçekleştirmek istediği hedefleri vardı. Neredeyse hepsine ulaşmıştı. Keşke o zamanlar " Evli, mutlu, çocuklu olmak” da hedeflerimde olsaydı diye düşünüp kendi kendine ...