Deneyimsel Öğreti ve İnsan Tanıma

Uyumlu İlişkiler Selin açtı penceresini, sabahın o temiz havasını içine çekti. "Bugün hava ne kadar da güzel, bir yürüyüşe mi çıksam?" diye düşündü. Tam o sırada aklına büyük halası gelmişti. "Tüh ya Naciye halam da geçenlerde beni aramıştı hiç ziyarete gelmiyorsun diye." Selin, halasıyla pek anlaşamazdı. Kendisi hayatını 3-5 kelimeyle idame ettirebilirken halası hiç onun gibi değildi. Konudan konuya atlayıp her şey hakkında konuşabilirdi. Bu yüzden onu ziyaret etmek Selin'e hep zor gelirdi. Selin bunları düşünürken bir yandan da "Yaşlıca kadın, sıkılmıştır şimdi, gideyim az onu dinleyeyim" diye içinden geçirdi. Onun için bu ziyaret sohbet etmekten daha çok halasını dinleyip geldiği bir şeydi. Üstünü giyinip evden çıktı. Yol üstünden sıcak simit alıp çaldı halasının kapısını... Hoş geldin... "Canım kızım hoş geldin, ne çok özlettin kendini. Niye sık sık gelmiyorsun ki, senin rahmetli babanda böyle gidip gelmezdi çok özlerdik onu. Sahi baban demişk...

Esneyebiliyor musun? “İnsan rutinini sever…” yazıyordu makalenin başında.  “İşte beni anlatan bir yazı...” diye düşünüp gözleri parladı Ceren’in. Çevresinin sürekli “Rutininin, kurallarının dışına çıkmıyorsun. Biraz esnemen gerekir.” eleştirilerine bir cevap olarak aile ve arkadaş gruplarına gönderebilecekti.  Kendisini destekleyecek bir görüş vardı ve bunun üstüne makale yazılmıştı. İçten içe insanların onu anlamadığını düşünür, çok eleştirilince de kendince savunma yolları üretirdi. Bu makale de onlardan biri olacaktı…  Ceren makaleyi okumaya başladı… Fakat makalenin başlığıyla içeriği çok farklıydı. “İnsan rutinini sever fakat farklı problemlerine çözümlerin farklı yollardan geçeceği,  Hep aynı şeyi yaparak mevcuttaki sorunların çözülemeyeceği,  İnsanın bulunduğu duruma göre esneklik göstermesi gerektiği…” gibi çevresinin de zaman zaman kendisine verdiği öğütlere benzer tavsiyeler vardı. En çok canını acıtan cümle ise, “İnsan esneyemezse kırılır…” olmuştu. Ge...